POL polska
Logowanie
Zapamiętaj mnie
Zarejestruj konto

Category Archives: Zdrowe odchudzanie

SPRAWDŹ CZY MASZ PRAWIDŁOWĄ MASĘ CIAŁA ZA POMOCĄ KALKULATORA BMI

04.05.2016
kalkulator_sm

Otyłość to nie tylko defekt estetyczny, lecz także groźna, przewlekła choroba i przyczyna wielu powikłań zdrowotnych. Dlatego tak ważne jest wczesne wykrywanie otyłości, jak też prowadzącej do niej nadwagi. Z poniższego artykułu dowiesz się jakie są najprostsze sposoby i narzędzia kontroli masy ciała. Znajdziesz w nim też kalkulator BMI. 

Eksperci ds. medycyny, dietetyki i zdrowia publicznego opracowali już wiele różnych standardów do oceny masy ciała pod kątem nadwagi i otyłości. Jednym z najbardziej popularnych jest znany na całym świecie wskaźnik masy ciała BMI (Body Mass Index), który można obliczyć dzieląc masę ciała podaną w kilogramach przez wysokość ciała wyrażoną w metrach i podniesioną do kwadratu. Z myślą o wszystkich tych, którzy chcą szybko i bez dużego wysiłku obliczyć swoje BMI udostępniamy przyjazny w obsłudze kalkulator BMI.

kalkulator

Jak interpretować uzyskane w ten sposób wartości BMI? Wynik w granicach 18,5-24,9 kg/m² oznacza prawidłową masę ciała. Przedział 25-29,9 kg/m² oznacza nadwagę, w przypadku której warto zmodyfikować swoją dietę (o niższej wartości energetycznej), zwiększyć aktywność fizyczną i udać się po poradę do dietetyka. Wynik poniżej 18,5 kg/ m² wskazuje na niedowagę, którą z kolei powinno się zwalczać zwiększając, według zasad zdrowego żywienia, wartość energetyczną diety. Prawdziwym dzwonkiem alarmowym powinien być jednak wynik BMI przekraczający 30 kg/ m², który wskazuje na występowanie otyłości. W takim przypadku eksperci rekomendują konsultacje nie tylko z dietetykiem, lecz także z lekarzem. Otyłość jest bowiem chorobą oraz istotnym czynnikiem ryzyka rozwoju innych chorób przewlekłych.

Gdyby ktoś chciał się dodatkowo upewnić, czy jego masa ciała jest prawidłowa bądź nie, to poza BMI ma do dyspozycji jeszcze kilka innych sposobów. Najprostszym jest pomiar obwodu talii. Otyłość brzuszną można stwierdzić u mężczyzn gdy obwód talii przekracza 94 cm, a u kobiet 80 cm. Inne sposoby to obliczenie wskaźnika WHR (obwód talii podzielony przez obwód bioder) lub analiza składu ciała metodą BIA (bioimpedancji).

Sprawdź swoje BMI

Sprawdź gdzie aktualnie realizowany jest nasz program

07.04.2016

Aktualna lista placówek medycznych w których jest realizowany ”12 tyg. program redukcji masy ciała” w ramach Szwajcarsko-Polskiego Programu Współpracy (SPPW) Projekt nr KIK/34 pt.: „Zapobieganie nadwadze i otyłości oraz chorobom przewlekłym poprzez edukację społeczeństwa w zakresie żywienia i aktywności fizycznej”.

W ramach programu zakwalifikowani przez placówkę pacjenci korzystają z profesjonalnych porad dietetyka, psychologa oraz uczestniczą w zajęciach rehabilitacyjnych. Każdy pacjent otrzymuje materiały edukacyjne.

  1. Ośrodek Leczniczo-Rehabilitacyjny „Pałac-Kamieniec”, Spółka z.o.o., 42-674 Kamieniec, ul. Polna 2, woj. śląskie ( tel. 32-233-78-77) koordynator programu – Pani Anita Wardzyk-Kulińska
  2. CenterMed Katowice ul.Feliksa Bocheńskiego 38A 40-859 Katowice woj. śląskie
    (tel. 32-701 97 27) koordynator programu – Pani Weronika Powrosło
  3. Wojewódzki Szpital Rehabilitacyjny im. Dr S. Jasińskiego w Zakopanem, 34-500 Zakopane, ul. Ciągłówka 9, woj. małopolskie (tel. 18-20 680 66) koordynator programu – Pani Marlena Wierzbanowska
  4. „Pro-Corde” Dom Medyczny Opole, 45-706 Opole, Pl. Piłsudskiego 11a, woj. opolskie (tel. 71-322 60 08) koordynator programu – Pani Anna Barankiewicz
  5. „Instytut Zdrowia Człowieka” Sp. z o.o NZOZ Muszyna Centrum Profilaktyki i Rehabilitacji Sanatorium Uzdrowiskowe, 33-370 Muszyna, ul. Mściwujewskiego 1, woj. małopolskie (tel. 18-471 42 05) koordynator programu – Pani Magdalena Kozak
  6. SPORT-MED. K. Ciupa, J.W. Brajczewski, K. Rogowski Spółka Partnerska Lekarzy, Podlaskie Centrum Medycyny Sportowej i Ortopedii, 15-369 Białystok, ul. Bema 2, woj. podlaskie ( 85-744 39 84) koordynator programu – Pani Sylwia Piszczatowska
  7. Samodzielny Publiczny Zakład Opieki Zdrowotnej, 23-200 Kraśnik, ul. Chopina 13, woj. lubelskie (81-825 13 95) koordynator programu – Pani Agnieszka Dziewa
  8. Centrum Medyczne NZOZ AS-MEDICA Sp. z o.o., 95-100 Zgierz, ul. Łódzka 82/84, woj. łódzkie (42-715 69 21) koordynator programu – Pani Agata Kelm-Warchoł
  9. MEDICUS Maurycy Jakubiec, Urszula Jakubiec Spółka Jawna, 34-300 Żywiec, ul. Dworcowa 22, woj. śląskie (tel. 33-861 36 77-8) koordynator programu – Pani Ilona Lesiak
  10. Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy – Zachodniopomorskie Centrum Leczenia i Profilaktyki, ul. B. Śmiałego 33, 70-347 Szczecin (tel. 91- 43 49 100) koordynator programu – Pani Halina Rohde

OTYŁOŚĆ W OKRESIE MENOPAUZY

31.03.2016

Autor: dr med. Magdalena Białkowska

OTYŁOŚĆ W OKRESIE MENOPAUZY

 

Dlaczego menopauza sprzyja rozwojowi otyłości?

U wielu kobiet w okresie menopauzy obserwuje się szybki przyrost masy ciała. Około 70% kobiet w wieku okołomenopauzalnym ma nadwagę lub otyłość. W okresie menopauzy występuje niska spoczynkowa przemiana materii. Jak wiadomo, zwalnia się ona od 18 roku życia o około 2% w ciągu każdych kolejnych dziesięciu lat życia. W powstawaniu tego zjawiska ma znaczenie zmniejszająca się wraz z wiekiem tzw. beztłuszczowa masa ciała, czyli masa mięśniowa.

U kobiet w okresie menopauzy występuje także upośledzona utrata ciepła z organizmu, co wiąże się ze zmianą w wydzielaniu hormonów wytwarzanych przez tarczycę i jajniki. Sytuację pogarsza z roku na rok mniejsza aktywność fizyczna.

Ponadto w tym okresie życia, nierzadko pojawia się depresja, która wiąże się z niechęcią do aktywności ruchowej i dość często z nadmiernym apetytem, co oczywiście pogłębia istniejącą otyłość.

Cechą charakterystyczną otyłości rozwijającej się w okresie menopauzy jest groma­dzenie się tłuszczu wewnątrz jamy brzusznej. U tych kobiet stwierdza się o 7% mniej tłuszczu w okolicy pośladkowo-udowej i o 10% więcej tłuszczu wewnątrz jamy brzusznej w porów­naniu z kobietami przed menopauzą. Dla wielu kobiet jest to problem natury kosmetycznej, bowiem „duży brzuch” i brak talii deformują sylwetkę. Jednak warto podkreślić, że otyłość brzuszna to przede wszystkim problem zdrowotny. Jak wiadomo kojarzy się ona z tzw. hiperinsulinemią, czyli nadmiernym wydzielaniem insuliny przez trzustkę, co następuje w wy­­­­ni­ku istniejącej oporności tkanek na działanie tego hormonu. W rezultacie w przy­spie­szonym tempie rozwija się szereg chorób, z których przede wszystkim trzeba wymie­nić cukrzycę typu 2, hiperlipemię (podwyższony we krwi poziom cholesterolu i triglicerydów), nadciśnienie i szereg innych zaburzeń metabolicznych, które prowadzą do rozwoju miażdżycy, a to prędzej czy później jest przyczyną zawału serca lub wylewu krwi do mózgu.

Otyłość w okresie okołomenopauzalnym stwarza zagrożenie wystąpienia tzw. hormonalnie zależnych nowotworów, tj. raka błony śluzowej macicy i raka piersi. Jak wykazano, otyłość brzuszna zwiększa ryzyko wystąpienia raka błony śluzowej macicy 15 razy. Wzrost masy ciała o 10-20 kg zwiększa ryzyko zachorowania na raka piersi 3 razy i aż 10 razy, gdy nadwaga przekroczy 20 kg. Za główną przyczynę zwiększonej zachorowalności na raka błony śluzowej macicy, wymienia się nadprodukcję estrogenów w tkance tłuszczowej u kobiet po menopauzie.

Z kolei za główne przyczyny powstawania raka piersi uważa się zarówno czynniki genetyczne, jak i hormonalne w postaci nadprodukcji estrogenów.

Wykazano, że u kobiet przed menopauzą zarówno szczupłych, jak i otyłych częstość występowania raka piersi jest podobna. Natomiast u otyłych kobiet po menopauzie rak piersi występuje znacznie częściej w porównaniu z kobietami szczupłymi. Również wskazuje się na związek spożycia tłuszczu z powstawaniem tego nowotworu.

Okres menopauzy kojarzy się z przyspieszonym rozwojem osteoporozy. Choroba ta atakuje przede wszystkim kobiety szczupłe, o małej aktywności fizycznej, palące papierosy i pijące duże ilości kawy. U kobiet otyłych osteoporoza występuje znacznie rzadziej. Nadmierne obciążenie tkanki kostnej, związane z nadmierną ilością tłuszczu w ciele sprzyja zachowaniu dotychczasowej struktury kości. Również znaczenie mają produkowane w tkance tłuszczowej estrogeny, bowiem chronią kości przed utratą wapnia. Nie oznacza to, że osteoporoza nie grozi kobietom otyłym. Narażone na jej wystąpienie są kobiety, które w przeszłości często stosowały różne „cudaczne” diety odchudzające, a także osoby o małej aktywności fizycznej i nałogowe palaczki.

Szczególnie otyłość w okresie okołomenopauzalnym stanowi zagrożenie dla zdrowia i wymaga zdecydowanych poczynań profilaktycznych, jak i terapeutycznych. Podstawę leczenia stanowi racjonalna dieta niskoenergetyczna skojarzona ze wzmożoną aktywnością fizyczną. U tych kobiet oba elementy terapii powinny być ustalone indywidualnie.

Najczęściej zaleca się dietę 1200 kcal opracowana w Instytucie Żywności i Żywienia. Z punktu widzenia profilaktyki miażdżycy jest to dieta z wyboru, bowiem ma obniżoną zawartość tłuszczu przede wszystkim zwierzęcego, cholesterolu, cukru i soli.

Natomiast nie zawiera odpowiedniej ilości wapnia. Realizuje normę zalecanego spożycia na wapń w 85%. Tak więc w wielu przypadkach istnieje potrzeba suplementacji diety w ten pierwiastek, najczęściej w połączeniu z witaminą D. Dawki przyjmowanego wapnia jak i witaminy D powinien ustalić lekarz.

Kobiety otyłe w okresie menopauzy, z racji licznych potencjalnych zagrożeń zdrowotnych powinny pozostawać pod opieką lekarza rodzinnego, co zapewni prawidłowe prowadzenie działań profilaktycznych, wczesne wykrycie powikłań otyłości i właściwe ich leczenie.


Praktyczne wskazówki dla otyłych kobiet w okresie menopauzy

  • codzienne raporty spożycia, okresowo omawiane z dietetykiem
  • żywienie wg przygotowanych na piśmie jadłospisów
  • zakupy według listy, nigdy z pustym żołądkiem
  • pij wodę niegazowaną w ilości 1,5 – 2 litry dziennie
  • wybieraj produkty o małej zawartości tłuszczu
  • wybieraj produkty o dużej zawartości wapnia i obniżonej zawartości tłuszczu (mleko, jogurt, kefir)
  • kupuj warzywa i owoce nie rzadziej niż 2 razy w tygodniu
  • zaczynaj posiłek od wody, sałaty lub innych warzyw
  • jedz powoli
  • produkty wysokotłuszczowe wyłącz z jadłospisu, okazjonalnie dozwolone w ilości nie większej niż pudełko od zapałek
  • nie smaruj pieczywa
  • przekąski: warzywa, woda
  • czytaj etykiety, szczególnie zwracaj uwagę na kalorie, tłuszcze i sól.

Kobiety w okresie menopauzy zagrożone są wystąpieniem zarówno otyłości, jak i jej powikłań i dlatego nie powinny dopuszczać, aby powiększanie masy ciała rujnowało ich zdrowie, a także urodę.

Aktywność fizyczna – znaczenie dla zdrowia i leczenia chorób

31.03.2016

Autor: prof. dr hab. Jadwiga Charzewska

Aktywność fizyczna – znaczenie dla zdrowia i leczenia chorób

Brak codziennej i odpowiedniej aktywności fizycznej bezpośrednio przekłada się na stan zdrowia i jakość życia człowieka. Powoduje wymierne koszty ekonomiczne. Oszacowano, że tylko w krajach Unii Europejskiej koszty bezruchu powodują stratę około 80 mld euro rocznie i przewiduje się dalszy jej wzrost.

Obecnie żadnej wątpliwości nie budzi fakt, że bezruch, czyli sedentarny styl życia, nie jest zdrowy, mimo to stał się on dominujący we wszystkich grupach demograficznych: od wczesnego dzieciństwa do późnej starości. Aktywność fizyczna jest nam niezbędna, aby stymulować do prawidłowego działania wszystkie układy: kostny, mięśniowy, krążenia, w tym krążenia mózgowego, szlaki metaboliczne, a nawet układ pokarmowy, ciało człowieka bowiem w czasie milionów lat ewoluowało w ruchu. Tymczasem, jak oszacowano, obecnie ponad 35 % Europejczyków nie spełnia wymogów minimalnej aktywności fizycznej w ciągu dnia. W rezultacie, Światowa Organizacja Zdrowia (WHO, 2010) oświadczyła, że bezruch stał się czwartym z kolei wiodącym czynnikiem ryzyka zgonu, po nadciśnieniu tętniczym, paleniu tytoniu, wysokim stężeniu glukozy we krwi i tuż przed nadwagą i otyłością.

Powołując się na stan wiedzy mówiący o tym, że aktywność fizyczna pełni ważną rolę w prewencji i w terapii wielu chorób, światowe autorytety medyczne, takie jak Komisja Europejska (2008), US Department of Health (2008), Światowa Organizacja Zdrowia (2004, 2006, 2013), jednomyślnie wypowiadają się w sprawie zaleceń dotyczących minimum aktywności fizycznej niezbędnej dla zapewnienia człowiekowi optymalnego stanu zdrowia (tabela).

Tabela. Globalne zalecenia minimalnego poziomu aktywności fizycznej dla zdrowia (WHO, 2010)

Wiek (lata) 5- 17 18-64 65 i powyżej
Zalecana aktywność fizyczna 60 minut/dziennie przynajmniej 3 razy w tygodniu, włączając intensywną aktywność wzmacniającą układ mięśniowy i kostny,. 150 minut/tydzień umiarkowanej aktywności fizycznej lub 75 minut/tydzień intensywnej aktywności fizycznej jak w grupie dorosłych (18–64 lat) lub bycie aktywnym na tyle, na ile pozwalają warunki zdrowotne i możliwości ruchowe.

Minimalne zalecenia poziomu aktywności fizycznej są warunkiem wstępnym w zapobieganiu przewlekłym chorobom, takim jak: otyłość wraz z konsekwencjami, krążeniowo-sercowym, osteoporozie, nowotworom, chorobom mięśniowo-szkieletowym i wielu innym. Warto jednak podkreślić, że każda ilość aktywności fizycznej przekraczająca minimalne zalecenia będzie się wiązała z dodatkowymi korzyściami zdrowotnymi. W zaleceniach podkreśla się, że w zapobieganiu lub terapii chorób chodzi przede wszystkim o regularną aktywność fizyczną o umiarkowanej intensywności, taką jak spacer, wchodzenie po schodach, jazda na rowerze, lub o umiarkowaną aktywność w formie uprawiania ulubionej dyscypliny sportowej, a nie o wyczynowy sport będący udziałem sportowców.

Aktywność fizyczna polecana jest również osobom chorym i starszym, lub kobietom ciężarnym, w miarę sił i możliwości poruszania. W tym wypadku warto pamiętać, że każda aktywność ruchowa jest lepsza niż fizyczna bierność.

Czy substancje słodzące mogą być sprzymierzeńcem w walce z otyłością?

29.01.2016

Autor: dr Agnieszka Jarosz

 

Czy substancje słodzące mogą być sprzymierzeńcem w walce z otyłością?

 

Wzrost zainteresowania żywnością o obniżonej kaloryczności wymusza zmiany w projektowaniu składu produktów. Wiąże się to przede wszystkim ze wzrostem świadomości żywieniowej konsumentów, dotyczącej niekorzystnych skutków spożycia nadmiernej ilości energii, a także z poszerzoną ofertą rynkową środków słodzących.

Niskokaloryczne słodziki są dostępne od ponad stu lat. Glikozydy stewiolowe to naturalne słodkie elementy, które odkryto na początku XX w. w liściach stewii. Obecnie wiele jest niskosłodzonych lub bezcukrowych wersji produktów spożywczych i napojów. Powody takich wyborów są różne. Najczęściej to chęć pozbycia się zbędnych kilogramów lub utrzymanie dotychczasowej masy ciała. Również pomocne są dla osób z cukrzycą w celu zmniejszenia spożycia cukrów prostych.

Niskokaloryczne słodziki to substancje wielokrotnie słodsze niż cukier. Należą do nich: acesulfam K, aspartam, sacharyna, stewia i sukraloza, które są 150-600 razy słodsze niż cukier. W praktyce wszystkie słodziki dostarczają niewielu kalorii, gdyż są dodawane w małych ilościach. Słodziki występują zazwyczaj w napojach bezalkoholowych, deserach, produktach nabiałowych, słodyczach, gumie do żucia, płatkach śniadaniowych. Większość z nich jest również dostępna jako substancje słodzące do ciepłych napojów: herbaty, kawy czy kakao oraz do wypieków.

Wykorzystuje się także połączenia różnych słodzików, ponieważ stosowane razem dają wyższe odczucie słodkiego smaku niż można oczekiwać po stosowaniu ich pojedynczo, w podobnej ilości. Niekiedy jednak nazwa produktu słodzącego wprowadza konsumenta w błąd sugerując, że zawiera on wyłącznie daną substancję, np. stewię, podczas gdy stanowi ona bardzo skromny procent w porównaniu z innymi użytymi tam substancjami słodzącymi. Dlatego warto czytać etykiety, gdyż muszą one zawierać informację, jaki środek słodzący został dodany. Słodziki zawierające poliole, np. sorbitol, mannitol, ksylitol, powinny mieć informację o ich możliwym wpływie przeczyszczającym. Natomiast słodziki zawierające aspartam powinny mieć informację, że jest on źródłem fenyloalaniny, ponieważ ludzie cierpiący na fenyloketonurię nie mogą metabolizować tego aminokwasu. Są to jedyne niekorzystne skutki dla zdrowia, jakie udowodniono.

Na przestrzeni lat sporadycznie pojawiały się informacje, że słodziki są związane z szeregiem ubocznych skutków dla zdrowia. Wszystkie środki słodzące dopuszczone do stosowania w państwach Unii Europejskiej przechodzą staranne badania i są akceptowane przez Komisję Europejską. EFSA (Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności) prowadzi ocenę bezpieczeństwa dla każdego słodzika. Ustalane są także dopuszczalne dzienne ilości spożycia dla każdego z nich. Bardzo szczegółowo badane są dane pochodzące z badań naukowych i aktualizowane po opublikowaniu nowych doniesień na ten temat. W ten sposób niezależne instytucje gwarantują bezpieczeństwo słodzików dopuszczonych do obrotu, nadając im dodatkowo własne numery E od 900 do 999.

Na rynku dostępne są także produkty „bez dodatku cukru”, co oznacza produkt, do którego w procesie produkcji nie zostały dodane żadne cukry proste, dwucukry ani jakiekolwiek inne surowce zastosowane ze względu na ich właściwości słodzące (np. miód). Jeżeli cukry występują naturalnie w danym produkcie, na etykiecie powinna się znajdować dodatkowa informacja: „zawiera naturalnie występujące cukry”. Produkty, w których składzie zmniejszono ilość cukru lub usunięto go całkowicie, mogą być także określane jako produkty o „zmniejszonej wartości energetycznej”. By mogło być zamieszczone to oświadczenie, ich wartość energetyczna musi być niższa przynajmniej o 30% w stosunku do produktów tradycyjnych.
Stosowanie środków słodzących lub produktów o obniżonej zawartości cukrów daje możliwość cieszenia się słodkim smakiem i jednocześnie obniżeniem kalorii pod warunkiem, że nie dostarczymy ich zbyt dużo z innymi produktami. Niskokaloryczne produkty mogą być zatem częścią zdrowego stylu życia i pomocą w walce z otyłością.

 

OGŁOSZENIE DLA PLACÓWEK SŁUŻBY ZDROWIA

07.01.2016

OGŁOSZENIE DLA PLACÓWEK SŁUŻBY ZDROWIA

 

 

Poszukujemy placówek medycznych posiadających kontrakty z NFZ do realizacji 12-tygodniwoych programów redukcji masy ciała na terenie całej Polski.

Podstawowe wymogi dla placówki realizującej 12-tygodniowy program redukcji masy ciała to:

  • dostęp do ośrodka prowadzącego rehabilitację i możliwość nawiązania współpracy z rehabilitantami,
  • możliwość wykonania próby wysiłkowej i jej oceny przez kardiologa
  • możliwość współpracy z psychologami,
  • możliwość współpracy z dietetykiem,
  • dostępność pomieszczeń na spotkania z dietetykiem i psychologiem,
  • obecność laboratorium, w którym będą wykonywane analizy biochemiczne lub możliwość przewiezienia próbek do laboratorium (2-krotne pobranie krwi: na początku i na końcu programu).

Szczegóły dotyczące realizacji 12-tygodniowego programu podane są w Zasadach.

Placówki chętne do współpracy prosimy o wypełnienie formularza zgłoszeniowego oraz formularza dietetyka i sporządzenie kosztorysu wg specyfikacji i nadesłanie tych dokumentów w formie elektronicznej i drukowanej po zaopatrzeniu ich w odpowiednie pieczątki i podpisy.
Adres mailowy: jarosz.zaklad@izz.waw.pl

Adres pocztowy: Instytut Żywności i Żywienia, ul. Powsińska 61/63 02-903 Warszawa (Zakład Żywienia i Dietetyki)

Termin zgłoszeń upływa z dniem 25.01.2016r. Termin realizacji programu- do końca czerwca 2016r.

OGŁOSZENIE! ZAPRASZAMY DIETETYKÓW I PLACÓWKI MEDYCZNE DO WSPÓŁPRACY

04.08.2015

 

OGŁOSZENIE

Instytut Żywności i Żywienia w ramach projektu ,,Zachowaj Równowagę’’ poszukuje chętnych dietetyków lub placówek medycznych (mających możliwość współpracy z dietetykiem) posiadających kontrakty z NFZ w całej Polsce do zorganizowania Dietetycznych Punktów Konsultacyjnych (DPK). W ramach działalności DPK w placówkach medycznych dietetyk będzie przyjmował i edukował pacjentów z nadwagą i otyłością oraz chorobami dietozależnymi w oparciu o przygotowane przez IŻŻ materiały. Warunkami prowadzenia DPK jest dostępność pomieszczenia na spotkania z dietetykiem i akceptacja kwalifikacji dietetyka przez Instytut Żywności i Żywienia we współpracy z Polskim Towarzystwem Dietetyki. Wynagrodzenie będzie zależne od czasu działalności DPK (do 6 miesięcy) i liczby przyjętych pacjentów. Zgłaszać się mogą dietetycy (mający  możliwość otwarcia DPK w określonej placówce medycznej posiadającej kontrakt z NFZ), jak również placówki medyczne, posiadające kontrakt z NFZ, chętne do zorganizowania DPK. Poradnictwo w DPK prowadzone jest według określonego schematu; każdy pacjent ma zakładaną  kartę porady, na koniec działalności DPK Dietetyk sporządza raport.
Chętnych prosimy o wypełnienie odpowiedniego formularza zgłoszenia – Dietetyka lub Placówki Medycznej, a także Kwestionariusza Dietetyka. Zgłoszenia w formie elektronicznej należy kierować na adres jarosz.zaklad@izz.waw.pl, a także pocztą tradycyjną na adres: Instytut Żywności i Żywienia, Zakład Żywienia i Dietetyki, ul. Powsińska 61/63, 02-903 Warszawa (z dopiskiem: Program Szwajcarski-DPK) do dnia 04.09.2015. Rozpoczęcie działalności  DPK przewidziane jest na październik 2015 r.

Do pobrania:

JAK WALCZYĆ Z NADWAGĄ I OTYŁOŚCIĄ? (VIDEO)

14.05.2015

JAK WALCZYĆ Z NADWAGĄ I OTYŁOŚCIĄ?

Serdecznie zapraszamy do obejrzenia filmu instruktażowego z fachowymi poradami i wskazówkami dotyczącymi metod walki z nadwagą i otyłością. Informacje te w przystępny sposób przekazuje w filmie mgr Hanna Stolińska, dietetyk z Instytutu Żywności i Żywienia w Warszawie. W filmie dowiesz się m.in. jak rozpoznać nadwagę i otyłość, jak obliczyć swój wskaźnik BMI, co to jest dodatni bilans energetyczny i jak odżywiać się prawidłowo, według wskazań piramidy zdrowego żywienia. W filmie są też rady dotyczące aktywności fizycznej.

Jeśli chcesz się dowiedzieć więcej na temat zdrowego żywienia i zdrowego stylu życia zobacz też inne filmy edukacyjne na naszym kanale Youtube pod nazwą „Zachowaj Równowagę”. Został on stworzony przez Instytut Żywności i Żywienia wraz z partnerami w ramach projektu „Zapobieganie nadwadze i otyłości oraz chorobom przewlekłym poprzez edukację społeczeństwa w zakresie żywienia i aktywności fizycznej”, współfinansowanego przez Szwajcarię w ramach szwajcarskiego programu współpracy z nowymi krajami członkowskimi Unii Europejskiej.

PROGRAMY REDUKCJI MASY CIAŁA PRZYNOSZĄ SPODZIEWANE EFEKTY

26.01.2015

 

Programy redukcji masy ciała przynoszą spodziewane efekty

 

Do grudnia 2014 r.  realizację naszych programów odchudzających zakończyło 17 placówek w całej Polsce. W sumie rozpoczynały je 847 osoby, do końca wytrwało aż 80 proc. Łącznie uczestnicy programów stracili już blisko 4 tony nadmiernej masy ciała (3777 kg).

Zespół IŻŻ koordynujący realizację zadania 3 Projektu KIK-34  w różnych placówkach spotyka w wspaniałych ludzi, którzy podejmują się trudu zorganizowania 12-tygodniowych programów redukcji masy ciała, a także dietetycznych punktów konsultacyjnych w swoim regionie.  Zadowolenie pacjentów, ich o kilka-kilkanaście kilogramów szczuplejsze sylwetki pokazują, że warto ten trud podejmować. W piękny sposób zaświadczył o tym zespół realizujący program w Choroszczy (woj. podlaskie), tworząc nietuzinkową, barwną prezentację – niejako sprawozdanie z realizacji programu… Warto to zobaczyć.

 

DIETETYCY I PLACÓWKI MEDYCZNE Z WARSZAWY POSZUKIWANE DO WSPÓŁPRACY

30.10.2014

DIETETYCY I PLACÓWKI MEDYCZNE Z WARSZAWY POSZUKIWANE DO WSPÓŁPRACY

 

Instytut Żywności i Żywienia w ramach projektu ,,Zachowaj Równowagę’’ poszukuje chętnych dietetyków lub placówek medycznych posiadających kontrakty z NFZ w Warszawie do zorganizowania Dietetycznych Punktów Konsultacyjnych (DPK). W ramach działalności DPK w placówkach medycznych dietetyk będzie przyjmował i edukował pacjentów z nadwagą i otyłością oraz chorobami dietozależnymi w oparciu o przygotowane przez IŻŻ materiały. Jedynym warunkiem prowadzenia DPK jest dostępność pomieszczenia na spotkania z dietetykiem. Wynagrodzenie będzie zależne od czasu działalności DPK (do 6 miesięcy) i liczby przyjętych pacjentów. Zgłoszenia należy kierować na adres jarosz.zaklad@izz.waw.pl do dnia 23 listopada 2014r.