POL polska
Logowanie
Zapamiętaj mnie
Zarejestruj konto

Category Archives: Aktywność fizyczna twojego dziecka

PRZYKŁADY ĆWICZEŃ KOMPENSACYJNO-KOREKCYJNYCH DLA DZIECI – część II

12.03.2015

Autor: dr Dorota Trzcińska, AWF

PRZYKŁADY ĆWICZEŃ KOMPENSACYJNO-KOREKCYJNYCH
DLA DZIECI – część II

 

Przedstawiamy propozycje kolejnych ćwiczeń kompensacyjno-korekcyjnych możliwych do wykonania w warunkach domowych. Tym razem będą to ćwiczenia rozciągające i wzmacniające wybrane zespoły mięśni odpowiedzialnych za postawę ciała. Wychodząc naprzeciw potrzebom młodszych dzieci (w wieku przedszkolnym i wczesnoszkolnym), przedstawiamy wersję zabawową lub zadaniową tych ćwiczeń. Łączącym je motywem tematycznym jest podróżowanie różnymi środkami lokomocji (rowerem, samolotem i rakietą).

Popularne ćwiczenie rowerek w leżeniu tyłem ma na celu głównie wzmacnianie mięśni brzucha, a w wersji przedstawionej na zdjęciu dodatkowo także mięśni wysklepiających stopy. Polega ono na wykonywaniu w powietrzu ruchów okrężnych kończynami dolnymi. Ramiona najlepiej jest ułożyć przy głowie lub wzdłuż tułowia, każdorazowo wierzchnią stroną dłoni do góry (fot. 1).  Utrzymywanie skarpetek, woreczków z grochem lub końców szarfy palcami stóp wymaga większego skupienia podczas ćwiczenia.

 Cwiczenia_kompensacyjne_art2_1

 Fot. 1. Ćwiczenie Rowerek w leżeniu tyłem

Żeby bardziej zmotywować dziecko, można zmierzyć czas wykonywania bez upadku przyboru, lub policzyć liczbę upadków w ciągu ustalonego czasu (np. 1 lub 2 minut).

Pozycją wyjściową do ćwiczenia start rakiety i samolotu jest siad skrzyżny z ramionami w „skrzydełka” (fot. 2). Ma ono na celu rozciąganie mięśni klatki piersiowej, wydłużanie kręgosłupa oraz kształtowanie nawyku prawidłowej postawy ciała. Dziecko utrzymuje proste plecy i tę pozycję ramion zawsze, gdy rodzic lub inna osoba towarzysząca odlicza: 3, 2, 1, 0. Na następujące potem hasło start dziecko unosi ramiona w górę (start rakiety),lub przenosi je w bok i w tył (start samolotu). Można powtórzyć kilkakrotnie to samo hasło i ten sam ruch ramion, lub wykonywać ćwiczenie naprzemiennie.

Cwiczenia_kompensacyjne_art2_2

Fot. 2. Ćwiczenie Start rakiety i samolotu

Pozycją wyjściową do ćwiczenia Samolot jest leżenie przodem (na brzuchu) ze złączonymi stopami i rękami ułożonymi pod brodą (lub pod czołem) (fot. 3). Jego celem jest wzmacnianie mięśni grzbietu i pośladków. Osoba towarzysząca dziecku wywołuje kolejno 3 hasła: silniki, skrzydła ogon. Na pierwsze z nich ćwiczący unosi przedramiona i łokcie nad podłoże, imitując ruch uruchamiania silników samolotu. Na hasło skrzydła dziecko przenosi proste ramiona w bok i utrzymuje je w miarę możliwości wysoko nad podłożem. Po usłyszeniu komendy ogon należy nieznacznie unieść nogi nad podłogę, starając się nie zginać ich w kolanach.

Cwiczenia_kompensacyjne_art2_3

Fot. 3. Ćwiczenie Samolot w leżeniu na brzuchu

Podczas całego ćwiczenia dziecko powinno utrzymywać czoło blisko podłogi. Tułów można unieść nad podłoże wyłącznie nieznacznie, aby nie przeciążać dolnego (lędźwiowego) odcinka kręgosłupa.

Wszystkie zaproponowane powyżej ćwiczenia można scalić podczas prostej zabawy. Dziecko maszeruje w miejscu, oczekując na wywołanie przez rodzica jednego z 3 haseł: rower, rakieta, samolot. Następnie reaguje na tę komendę, starając się wykonać dokładnie jedno z odpowiadających tym hasłom ćwiczeń. Po wytrzymaniu ustalonej pozycji dziecko ponownie maszeruje w miejscu.

Zachęcamy do wspólnej zabawy.         

 

Źródło fotografii:

https://www.google.pl/search?q=cwiczenie+rowerek++zdj%C4%99cia&tbm=isch&tbo=u&source=univ&sa=X&ei=CHrLVKTZJ

https://www.google.pl/search?q=siad+skrzy%C5%BCny+zdj%C4%99cia&tbm=isch&tbo=u&source=univ&sa=X&

https://www.google.pl/search?q=le%C5%BCenie+przodem+zdj%C4%99cia&biw=1280&bih=677&tbm=isch&tbo=

ROZMOWA Z WYBITNYM POLSKIM LEKKOATLETĄ – TOMASZEM MAJEWSKIM

12.03.2015

Autor: dr Dorota Trzcińska, AWF

 

ROZMOWA Z WYBITNYM POLSKIM LEKKOATLETĄ
– TOMASZEM MAJEWSKIM

 

Tomasz_Majewski_art2

Na spotkanie w warszawskiej AWF zaprosiłam pana Tomasza Majewskiego. Sylwetki tego niezwykle utytułowanego sportowca z pewnością nie trzeba przedstawiać żadnemu nauczycielowi wychowania fizycznego. Z dwukrotnym mistrzem olimpijskim w pchnięciu kulą (Pekin 2008, Londyn 2012) oraz zdobywcą wielu innych lekkoatletycznych trofeów rozmawiałam m.in. o początkach jego kariery.

Dorota Trzcińska: Skąd wywodzi się Pana zainteresowanie sportem oraz czy nauczyciele wychowania fizycznego odegrali w tym względzie istotne znaczenie?

Tomasz Majewski: Można powiedzieć, że moje zainteresowanie sportem wywodzi się częściowo ze szkoły, częściowo ze środowiska rodzinnego, a poniekąd także z przypadku. Pochodzę z małej miejscowości, w której nie mieliśmy dobrych warunków do zajęć wychowania fizycznego. W szkole podstawowej nie było sali gimnastycznej, więc większość lekcji wf – zwłaszcza w okresie wiosennym i jesiennym – odbywała się na powietrzu. Natomiast zimą ćwiczyliśmy na ogół na korytarzu. Pamiętam jednak, że pomimo braku sali gimnastycznej lekcje były ciekawe i urozmaicone, każdy z uczniów mógł zatem wybrać dla siebie formę aktywności, która  go szczególnie interesowała. Spośród konkurencji lekkoatletycznych ćwiczyliśmy np. skok wzwyż i w dal, już wtedy próbowaliśmy także pchać kulą. Jeśli chodzi o nauczycieli wf z tamtego okresu, zapamiętałem szczególnie i dobrze wspominam pana Zdzisława Sadowskiego. Na pierwszy typowo lekkoatletyczny trening poszedłem jednak ze swoim starszym kuzynem. Gdybym wówczas nie wybrał się na te zajęcia, być może wcale nie zostałbym kulomiotem.

D.T.: Czy zanim rozpoczął Pan treningi pchnięcia kulą, interesował się Pan innymi dyscyplinami sportu?

T.M.: Wcześniej interesowałem się głównie koszykówką. Początkowo nie byłem szczególnie wysoki, ale na przełomie szkoły podstawowej i liceum, czyli w wieku 14–15 lat wyraźnie „wystrzeliłem w górę” – miałem wtedy 2 metry i ważyłem 89 kg, więc znacznie przewyższałem rówieśników wzrostem i długością kończyn. Byłem wysokim, ale szczupłym, a nawet chudym chłopakiem. Wtedy w miejscu mojego zamieszkania nie było jednak odpowiednich warunków do uprawiania koszykówki. Rozpoczęcie treningu siłowego w wieku 15 lat spowodowało, że moja budowa zmieniła się na bardziej masywną.

D.T.: W jaki sposób znajduje Pan motywację do dalszej pracy w okresach słabszej formy lub w przypadku problemów zdrowotnych?

T.M.: We wcześniejszych okresach kariery sportowej nie miewałem wcale problemów z motywacją do treningów. Naturalnym impulsem do pracy był dla mnie zawsze głód sukcesu. W zasadzie nadal najsilniejszym bodźcem jest zdrowa rywalizacja sportowa oraz wykształcona przez lata potrzeba wysiłku fizycznego i mobilizacji.

D.T.: Jakie są aktualne tendencje dotyczące początkowego etapu szkolenia w lekkoatletycznych konkurencjach rzutowych?

T.M.: Obecnie specjalistyczny trening rzutowy rozpoczyna się na etapie edukacji gimnazjalnej, w wieku 14–15 lat. Poprzedza go wszechstronne szkolenie lekkoatletyczne zawierające także elementy biegowe i skocznościowe, nierzadko z zastosowaniem metod zabawowych i zadaniowych. Należy jednak w pełni zdawać sobie sprawę, że typowy trening miotaczy jest forsujący, a obciążenia dla organizmu – bardzo duże.

D.T.: Dziękując panu Tomaszowi za rozmowę, warto dodać, że mój gość poinformowany o edukacyjnym charakterze projektu „Zachowaj równowagę” z ochotą przystał na propozycję spotkania. Potwierdza to, że jest nie tylko wspaniałym polskim sportowcem, lecz także człowiekiem, któremu nieobojętne są losy szkolnego wychowania fizycznego oraz zdrowia i sprawności naszej młodzieży.

Druga część rozmowy z panem Tomaszem Majewskim została umieszczona na podstronie adresowanej do rodziców.   

 

Źródło fotografii: https://www.google.pl/search?q=tomasz+majewski+zdj%C4%99cia&biw=1280&bih=677&tbm

PRZYKŁADY ĆWICZEŃ KOMPENSACYJNO-KOREKCYJNYCH DLA DZIECI

06.01.2015

Autor: dr Dorota Trzcińska, AWF

 

PRZYKŁADY ĆWICZEŃ KOMPENSACYJNO-KOREKCYJNYCH DLA DZIECI

 

W nawiązaniu do artykułu Rola rodziców…, w którym obiecanoprzykłady ćwiczeń i zabaw ruchowych możliwych do wykonania w warunkach domowych, proponujemy rozwiązania mogące służyć zarówno profilaktyce (kształtowaniu nawyku utrzymania prawidłowej postawy i właściwemu napięciu mięśni posturalnych), jak i korekcji wad postawy ciała. W zależności od sposobu przeprowadzenia nadają się one dla dzieci młodszych i starszych. Dziecko młodsze może wykonać je w formie zabawy, najlepiej w towarzystwie rodzica lub starszego rodzeństwa. Dziecko starsze powinno zwiększyć liczbę powtórzeń lub/i wydłużyć czas wytrzymania pozycji, ćwiczyć w skupieniu, starannie i dokładnie. Ze względu na obciążenie kolan zaleca się wykonanie ćwiczeń na karimacie lub miękkim dywanie. W zależności od upodobań można również włączyć rytmiczną lub relaksacyjną muzykę.

W ćwiczeniu „Koci grzbiet” poprawiamy elastyczność kręgosłupa i uczymy dziecko „czucia ciała”. Dla uzyskania najlepszego efektu najdłużej wytrzymujemy fazę przedstawioną w lewym górnym i prawym dolnym rogu fotografii (około 7 s), nieco krócej fazę kociego grzbietu (około 5 s), a najkrócej wygięcie kręgosłupa w kierunku podłoża (2-3 s). Poszczególne pozycje pokazane na zdjęciu rodzic może ponumerować lub nazwać kolejnymi literami alfabetu, a następnie wywoływać w dowolnej kolejności ustalone liczby lub symbole. W ten sposób ćwiczenie przekształcamy w zabawę, która bardziej odpowiada potrzebom psychofizycznym i oczekiwaniom dziecka młodszego.

1

Fot. 1. „Koci grzbiet”

Ćwiczenie zaprezentowane na zdjęciu 2. ma charakter równoważny, koordynacyjny i rozciągająco-wzmacniający. Początkowo możemy wykonać je „na raty”, tzn. najpierw unieść  prawe ramię, wytrzymać i je opuścić, następnie te same czynności powtórzyć, unosząc  lewe ramię, a potem kolejno: prawą i lewą kończynę dolną. Następnie należy spróbować połączyć ruchy prawego ramienia i lewej kończyny dolnej oraz lewego z prawą. Dla potrzeb młodszego dziecka ćwiczenie to można przykładowo nazwać „Kotek się przeciąga”. Ważne jest, aby nie unosić nogi zbyt wysoko, bo wówczas dolna część pleców wygina się nadmiernie.

 2

Fot. 2. Naprzemianstronne wznosy kończyn („kot się przeciąga”)

Kolejne ćwiczenie (fot. 3) służy głównie odciążeniu kręgosłupa od działania siły ciężkości. Ma również charakter rozciągający, zwłaszcza dla mięśni dolnej części pleców (natomiast klęk podparty stanowi pozycję wyjściową). Jeżeli dodatkowo dłonie umieścimy na podwyższeniu (np. na siedzisku kanapy, fotela lub sofy), uzyskamy ponadto efekt rozciągania mięśni klatki piersiowej (ważne: „nie zadzieramy” głowy).

Dzieciom młodszym można zaproponować zabawową wersję tego ćwiczenia. Na hasło „nie ma kota” dziecko porusza się swobodnie na czworakach (czyli na całych dłoniach i na stopach – nie na kolanach!), a na zawołanie „jest kot” przyjmuje pozycję ukłonu japońskiego (myszka chowa się przed kotem).

3

Fot. 3. Klęk podparty  (górna część zdjęcia) oraz pozycja niska Klappa (ukłon japoński) („myszka chowa się przed kotem”)

            Dzieciom i rodzicom życzymy zadowolenia z wykonywanych ćwiczeń.

Źródło fotografii: https://www.google.pl/search?q=%C4%87wiczenia+na+plecy&biw=1024&bih=645&tbm=isch&tbo

ROLA RODZICÓW W KSZTAŁTOWANIU PRAWIDŁOWEJ POSTAWY CIAŁA DZIECKA

23.10.2014

Autor: dr Dorota Trzcińska

ROLA RODZICÓW W KSZTAŁTOWANIU PRAWIDŁOWEJ POSTAWY CIAŁA DZIECKA

 

Prawidłowa postawa ciała – obok optymalnych proporcji wzrostowo-wagowych, aktywności i sprawności fizycznej oraz wielu innych składowych – stanowi ważny element rozwoju biologicznego dziecka. Jest istotna zarówno dla naszego zdrowia, jak i wyglądu. Dzięki silnym mięśniom tułowia nie garbimy pleców i mamy płaski brzuch, a muskulatura nóg zapewnia im zgrabny kształt oraz sprężysty chód i bieg. Należy także zdawać sobie sprawę, że utrwalone błędne nawyki posturalne (np. silnego wysuwania głowy do przodu) są trudne do wyeliminowania.

Świadomi rodzice powinni troszczyć się o poprawną postawę ciała dziecka. Należy  jednocześnie pamiętać, że niektóre pozornie niewłaściwe komponenty sylwetki mogą stanowić prawidłowość rozwojową w pewnym okresie życia. Na przykład płaskostopie obserwowane w pozycji stojącej uznaje się za stan fizjologiczny do ukończenia przez dziecko czterech lat, a uwypuklony brzuch oraz koślawe (iksowate) kolana występują na ogół od wieku poniemowlęcego do końca okresu przedszkolnego. Dlatego swoje wątpliwości warto konsultować z lekarzem pediatrą lub ortopedą, instruktorem gimnastyki kompensacyjno-‑korekcyjnej czy nauczycielem wychowania fizycznego.

Nie zmienia to jednak faktu, że na co dzień powinniśmy uważnie przyglądać się dziecku, zwłaszcza w pozycji siedzącej, stojącej oraz podczas wykonywania różnych czynności ruchowych. Zadaniem rodziców w kształtowaniu prawidłowej postawy ciała dziecka jest obserwacja jego sylwetki w pozycjach statycznych oraz w ruchu. Do błędnych i niepokojących nawyków zaliczyć można na przykład systematyczne obciążanie tej samej nogi w staniu (pozycja „spocznij”), nierówny poziom barków lub uwypuklanie brzucha czy garbienie pleców podczas odrabiania lekcji i spożywania posiłków. Najczęściej – chociaż w dużym uproszczeniu – postawę prawidłową można utożsamiać z sylwetką estetyczną, a nieprawidłową – z niedbałą. Wady występujące powszechnie w populacji dzieci i młodzieży przedstawiono na rycinie i fotografiach zamieszczonych pod artykułem (zwiększenie lub zmniejszenie przednio-tylnych wygięć kręgosłupa, skrzywienie boczne – skolioza, płaskostopie).

Kolejnym kluczowym obowiązkiem rodziców w profilaktyce i korekcji wad postawy ciała jest stworzenie dziecku właściwych warunków nauki i wypoczynku. Do tego zadania zaliczyć należy dbałość o wyposażenie mieszkania w meble (biurko, krzesło, łóżko) odpowiednich rozmiarów lub/i jakości, właściwy dobór i sposób noszenia tornistra oraz troska o nieprzeciążanie plecaka szkolnego (jego ciężar wraz z zawartością nie powinien przekraczać 10% masy ciała ucznia). Należy również ograniczyć siedzący tryb życia dziecka. Jeśli to konieczne, trzeba przypominać mu o prawidłowych pozycjach. Dziecko nie powinno przebywać dłużej niż 30 minut przed telewizorem lub komputerem. Jeśli ten czas jest dłuższy, należy stosować przerwy na wykonywanie choćby najprostszych czynności ruchowych. Ważne jest także zapewnienie dziecku codziennej dawki wszechstronnej aktywności fizycznej, zróżnicowanej sezonowo oraz uzależnionej od indywidualnych upodobań. W uzasadnionych przypadkach (o czym decydują specjaliści) aktywność ta powinna przyjąć postać gimnastyki kompensacyjno-korekcyjnej.

W kolejnym artykule znajdziecie Państwo przykłady ćwiczeń i zabaw ruchowych z elementami kształtowania nawyku prawidłowej postawy, możliwymi do wykonania w warunkach domowych.

 

1 (1)

2

NIE ZWALNIAJMY DZIECI Z LEKCJI WF!

05.06.2014

Autor: dr. Dorota Trzcińska

 

 NIE ZWALNIAJMY DZIECI Z LEKCJI WF!

 

Od 1992 r. funkcjonuje w Polsce system opieki zdrowotnej nad uczniami, którego istotę stanowi włączenie rodziców do działań na rzecz zdrowia dzieci. Konsekwencją tych zabiegów jest obowiązująca od 1994 r. rezygnacja z wymagania w szkole zaświadczenia lekarskiego jako dokumentu usprawiedliwiającego absencję ucznia. Przepis ten rzutuje w pewnym stopniu na sposób i formę zwalniania z lekcji wychowania fizycznego (WF). W związku ze stworzeniem rodzicom możliwości wypisywania usprawiedliwień, od połowy lat 90. niepokojąco nasiliło się zjawisko nieobecności dzieci i młodzieży na zajęciach WF. Od pewnego czasu mówi się wręcz o „pladze” zwolnień z WF – zarówno długoterminowych, wystawianych przez lekarza, jak i krótkoterminowych, które wypisują rodzice. Dotyczy to głównie dziewcząt w wieku gimnazjalnym i ponadgimnazjalnym. Liczba uczniów niećwiczących na lekcjach WF systematycznie i wyraźnie wzrasta na kolejnych etapach edukacyjnych, począwszy od starszych klas szkoły podstawowej. Na wszystkich poziomach nauczania jest wyższa u dziewcząt niż u chłopców. Z ostatniego raportu NIK wynika, że odsetek zwolnień z zajęć wychowania fizycznego wynosi obecnie 15% w szkołach podstawowych, 23% w gimnazjach i 30% w szkołach ponadgimnazjalnych.

Przyczyny obniżonej frekwencji młodzieży na lekcjach WF mogą być różne – niekiedy są uzasadnione, często jednak niemal bezpodstawne. Rodzice powinni mieć świadomość, że przedmiot ten stanowi podstawę wymaganej aktywności ruchowej (przynajmniej 60 minut dziennie), będącej fundamentem sprawności motorycznej, zdrowia i dobrego samopoczucia. A za wszechstronny (w tym fizyczny) rozwój dziecka w przeważającej mierze odpowiedzialni są właśnie rodzice przy współudziale szkoły. Należy również zwrócić uwagę, że lekcja WF nie jest wyłącznie „lekcją cielesności”. Już w samej nazwie przedmiotu figuruje przecież słowo wychowanie. Oprócz kształtowania siły, wytrzymałości, szybkości i koordynacji podczas zajęć z tego przedmiotu młodzież uczy się zasad bezpieczeństwa, współpracy w grupie, zgodnego współzawodnictwa, pomocy słabszym. Ponadto zdobywa różnorodne umiejętności ruchowe, przydatne także w codziennym życiu oraz wiadomości z zakresu szeroko pojętej kultury fizycznej i promocji zdrowia.

Po kilku godzinach spędzonych w ławce szkolnej na nauce przedmiotów wymagających znacznego wysiłku umysłowego lekcja WF jest ważnym i potrzebnym odprężeniem fizycznym i mentalnym. Niektóre badania potwierdzają również korzystny wpływ aktywności fizycznej na wyniki w nauce poprzez zwiększenie dopływu krwi i tlenu do mózgu, regulację poziomu wybranych hormonów oraz zmniejszenie odczuwania stresu związanego z obowiązkami szkolnymi. Szkolne wychowanie fizyczne, będące dla niektórych uczniów jedyną formą aktywności ruchowej, kompensuje ponadto – przynajmniej częściowo – czas chętnie spędzany przez dzieci i młodzież przy komputerze i przed telewizorem.

Znaczeniu wysiłku fizycznego dla ogólnego rozwoju ucznia i popularyzacji aktywnego trybu życia poświęcone są liczne akcje medialne. Należą do nich między innymi krótkie filmy z udziałem znanych i lubianych sportowców polskich, którzy przekonują o słuszności tej idei. Apelując do rodziców o nieprzyzwalanie na opuszczanie przez ich dzieci lekcji WF z błahych powodów, mamy na uwadze zdrowie, zgrabną i smukłą sylwetkę, dobre samopoczucie oraz zadowolenie dzieci i młodzieży.

PIRAMIDA AKTYWNOŚCI FIZYCZNEJ DLA DZIECI W WIEKU PRZEDSZKOLNYM I WCZESNOSZKOLNYM

05.06.2014

Autor: dr Dorota Trzcińska

PIRAMIDA AKTYWNOŚCI FIZYCZNEJ DLA DZIECI W WIEKU PRZEDSZKOLNYM I WCZESNOSZKOLNYM

 

Piramida zdrowego żywienia jest dość dobrze znana dzieciom, młodzieży i dorosłym. Nierzadko umieszcza się ją w postaci kolorowych plakatów w przychodniach, szpitalach oraz w szkołach i przedszkolach. Przypomnijmy, że podstawę piramidy zdrowego żywienia stanowią produkty zbożowe, a w następnej kolejności warzywa i owoce oraz nabiał, które należy uzupełnić o potrawy mięsne i rybne oraz odpowiednią ilość wody. Jednocześnie zaleca się ograniczenie spożycia tłuszczów, słodzonych napojów i soli.

Na wzór piramidy zdrowego żywienia specjaliści opracowali piramidę aktywności fizycznej dla dzieci w wieku przedszkolnym i wczesnoszkolnym, składającą się z czterech „pięter”. Najniższe z nich (a jednocześnie podstawowe) dotyczy najprostszych form ruchu, związanych z codziennymi czynnościami, takimi jak wchodzenie po schodach, pokonywanie pieszo trasy do szkoły lub przedszkola, korzystanie z placu zabaw czy spacery z psem. Dobrze byłoby, aby ograniczenie używania windy, schodów ruchomych, samochodu czy środków komunikacji miejskiej stało się naszym prozdrowotnym nawykiem, aby – mówiąc językiem obiegowym – „weszło w krew” zarówno dzieciom, jak i dorosłym.

Na drugim piętrze piramidy znajdują się powszechnie znane postacie aktywności fizycznej, na przykład jazda na rowerze lub zabawy z piłką, z których dzieci powinny korzystać przynajmniej co drugi dzień. Ich celem jest podniesienie tętna w czasie wysiłku. Ten rodzaj aktywności powinien trwać jednorazowo minimum 20 minut.

Trzecie piętro piramidy mogą zajmować takie formy ruchu, jak pływanie oraz lubiane przed dziewczęta ćwiczenia o charakterze rytmiczno-tanecznym lub preferowane przed chłopców sporty walki. Zazwyczaj są to zajęcia zorganizowane, prowadzone przez specjalistów. Zaleca się korzystanie z nich co najmniej 2-3 razy w tygodniu. Do aktywności fizycznej z trzeciego piętra piramidy warto wybrać dla dziecka jego ulubioną formę ruchu. Celem stosowania tych ćwiczeń jest przede wszystkim rozwinięcie siły i wytrzymałości oraz zadbanie o elastyczność mięśni.

Na „wierzchołku” piramidy umieszczono bierne formy wypoczynku. Niektóre z nich są zalecane i potrzebne do właściwego funkcjonowania. Na przykład nasz organizm potrzebuje stosownej ilości snu, a po ćwiczeniach ruchowych odpowiedniej ilości wypoczynku. Jeśli jednak w ciągu dnia dziecko zbyt dużo czasu spędza przy komputerze i przed ekranem telewizora, nie ma to nic wspólnego z dbałością o jego zdrowie. Oczywiście trudno wyobrazić sobie współczesne życie bez możliwości dostępu do komputera, Internetu lub telewizji. Rolą rodziców jest kontrolowanie czasu spędzanego przez dziecko w ten sposób oraz ustalenie i konsekwentne respektowanie rozsądnych ograniczeń czasowych.

Biorąc pod uwagę, że dziecko w wieku przedszkolnym i wczesnoszkolnym wymaga jeszcze opieki rodziców (np. podczas zabawy na placu zabaw), warto poświęcić spędzony razem czas na wspólną aktywność fizyczną (szczególnie na powietrzu). Z pewnością przyniesie to korzyści zdrowotne obu pokoleniom oraz wpłynie na umocnienie rodzinnej więzi emocjonalnej. Zachęcamy więc do ruchu!

Piramida Aktywnosci Fizycznej - Dzieci

PIRAMIDA AKTYWNOŚCI FIZYCZNEJ DLA MŁODZIEŻY

05.06.2014

Autor: dr Dorota Trzcińska

 

PIRAMIDA AKTYWNOŚCI FIZYCZNEJ DLA MŁODZIEŻY

 

W profilaktyce oraz leczeniu nadwagi i otyłości – obok racjonalnego żywienia – istotną rolę odgrywa aktywny tryb życia. W przypadku uczniów starszych klas szkoły podstawowej oraz gimnazjalistów i licealistów jego podstawę stanowić powinny lekcje WF, uzupełnione o inne formy aktywności ruchowej. Najważniejsze zalecenia i przeciwwskazania dotyczące aktywności fizycznej młodzieży przedstawia piramida, opracowana przez specjalistów z warszawskiej AWF.

Jej fundamentem (zielone tło) są proste czynności ruchowe, takie jak wchodzenie po schodach (zamiast korzystania z windy lub schodów ruchomych), pomoc rodzicom w obowiązkach domowych, pokonywanie drogi do (ze) szkoły lub części tej trasy pieszo czy spacery z psem. Tego rodzaju aktywność nie wymaga wiele wysiłku fizycznego, powtarzana jednak systematycznie może przynieść pożądane rezultaty.

Na kolejnym (różowym) piętrze piramidy umieszczono przykładowo jazdę na rowerze i deskorolce, grę w piłkę oraz taniec. Z takich form aktywności ruchowej młodzież może korzystać we własnym zakresie w czasie wolnym. Wskazane jest, aby: uprawiać je odpowiednio często (3–5 razy w tygodniu), najlepiej na świeżym powietrzu; ćwiczenia te trwały jednorazowo przynajmniej 20 minut, a ich intensywność była umiarkowana lub wysoka. Istnieje prosty sposób oceny wysiłku fizycznego: podczas umiarkowanego można rozmawiać, ale nie można śpiewać, podczas gdy intensywny wyklucza nawet mówienie.

Następne (niebieskie) piętro piramidy zajmują ćwiczenia o bardziej specjalistycznym charakterze, które mogą być wsparte fachowym instruktażem nauczyciela WF lub trenera na zajęciach SKS, w klubie fitness lub w klubie sportowym. Tego rodzaju aktywność – uprawiana 2–3-krotnie w tygodniu – powinna uwzględniać zainteresowania sportowe dziecka.

Na szczycie piramidy znajdują się zajęcia, które ze zdrowotnego punktu widzenia należy ograniczyć. Zalicza się do nich zwłaszcza długotrwałe korzystanie z komputera, nierzadko w niedbałej pozycji siedzącej. Mówiąc o biernych formach wypoczynku, nie wolno jednak zapominać o odpowiedniej ilości snu i właściwej regeneracji organizmu po wysiłku fizycznym.

Dorastające dzieci i młodzież chętnie przebywają w towarzystwie rówieśników. Fakt ten warto uwzględnić w organizacji ich czynnego wypoczynku, nie zaniedbując jednak rodzinnych form aktywności fizycznej w postaci wspólnych wycieczek pieszych i rowerowych, spływów kajakowych czy wyjazdów na narty. Przyniesie to z pewnością dodatkowe – obok zdrowotnych – korzyści w postaci więzi przyjacielskich i rodzinnych.

QUIZ: JAK DBASZ O AKTYWNOŚĆ FIZYCZNĄ TWOJEGO DZIECKA?

05.12.2013


QUIZ: JAK DBASZ O AKTYWNOŚĆ FIZYCZNĄ TWOJEGO DZIECKA?

Dokonaj wyboru spośród zaproponowanych wariantów odpowiedzi (a-d)

1) uważam/y, że aktywność fizyczna jest dla zdrowia dziecka:

a) bardzo ważna
b) ważna
c) przeciętnie ważna
d) nieważna

2) uważam swoją rodzinę za usportowioną:

a) tak
b) raczej tak
c) raczej nie
d) nie

3) w mojej rodzinie do aktywności najczęściej zachęca/ją:

a) jedno z rodziców
b) babcia lub dziadek
c) dziecko/dzieci
d) nikt

4) moje dziecko:

a) uczestniczy systematycznie w lekcjach WF-u oraz w nadobowiązkowych zajęciach ruchowych
b) uczestniczy systematycznie w lekcjach WF-u oraz niesystematycznie w nadobowiązkowych zajęciach ruchowych
c) uczestniczy niezbyt regularnie w lekcjach WF-u i nie bierze udziału w innych zajęciach ruchowych
d) nie uczestniczy w lekcjach WF-u.

5) zwalniam dziecko z lekcji wychowania fizycznego:

a) tylko w wyraźnie uzasadnionych przypadkach
b) niekiedy, gdy sobie tego zażyczy, ale po uprzednim uzasadnieniu
c) zawsze, gdy sobie tego zażyczy, ale po uprzednim uzasadnieniu
d) zawsze, gdy sobie tego zażyczy, bez konieczności uzasadnienia

6) zezwalam dziecku na korzystanie z komputera oraz oglądanie TV:

a) do 1 godziny dziennie
b) od 1 do 2 godzin dziennie
c) od 2 do 3 godzin dziennie
d) ponad 3 godziny dziennie

7) uważam, że wdrażanie dziecka do aktywności fizycznej należy rozpocząć:

a) jak najwcześniej
b) w okresie przedszkolnym
c) w okresie szkolnym
d) dopiero po osiągnięciu przez dziecko pełnoletniości lub wcale (niech zdecyduje o tym samo)

8) w ciągu roku szkolnego uprawiam/y (wraz z dzieckiem/dziećmi) różne formy rekreacji ruchowej:

a) systematycznie – w ciągu tygodnia oraz w weekendy
b) w weekendy
c) czasami
d) wcale lub sporadycznie

9) w czasie wakacji lub ferii spędzam/y czas (wraz z dzieckiem/dziećmi):

a) bardzo aktywnie fizycznie
b) aktywnie fizycznie
c) przeciętnie
d) nieaktywnie

10) wybierając formę wypoczynku dla dziecka w czasie wakacji lub ferii, biorę pod uwagę ofertę zajęć ruchowych w programie obozu/kolonii:

a) zawsze
b) często
c) czasami
d) nigdy (nie zwracam na to uwagi)

11) swoje starania o aktywność fizyczną dziecka na powietrzu i ich efekty określam jako:

a) wysokie
b) raczej wysokie
c) raczej niskie
d) niskie

12) własny przykład zachowań promujących aktywny tryb życia oceniam jako:

a) bardzo dobry
b) dobry
c) przeciętny
d) zły

13) w naszej rodzinie wspólna aktywność fizyczna sprawia jej uczestnikom zadowolenie w stopniu:

a) wysokim
b) raczej wysokim
c) raczej niskim
d) niskim

14) dbam o posiadanie przez dziecko sprzętu sportowego w stopniu:

a) szczególnym
b) umiarkowanym
c) przeciętnym
d) nie dbam

ROZWIĄZANIE:

większość odpowiedzi a. – bardzo dobrze dbasz o aktywność fizyczną swojego dziecka

większość odpowiedzi b. – dobrze dbasz o aktywność fizyczną swojego dziecka

większość odpowiedzi c. – za mało dbasz o aktywność fizyczną swojego dziecka

większość odpowiedzi d. – nie dbasz o aktywność fizyczną swojego dziecka

Jeśli w większości odpowiedzi wybrałeś wariant „a” lub „b”, możesz być zadowolony z aktywności fizycznej Twojej rodziny. Pamiętaj, że wspólne, aktywne spędzanie czasu wolnego wpływa korzystnie na kształtowanie pozytywnego nastawienia dzieci do dbałości o własną sprawność w młodości i w życiu dorosłym.

Jeśli w większości odpowiedzi wybrałeś wariant „c” a zwłaszcza „d”, powinieneś bardziej zainteresować się aktywnością fizyczną Twoją i Twojej rodziny. Zalecana dla zdrowia dawka ruchu to przynajmniej 30 minut dziennie dla dorosłych oraz 60 minut – dla dzieci i młodzieży. Pamiętaj, że prawdziwe i zdrowe życie to aktywne życie.

JAK AKTYWNOŚĆ FIZYCZNA WPŁYWA NA ZDROWIE TWOJEGO DZIECKA

01.10.2013

 Autorzy: prof. dr hab. Jadwiga Charzewska, dr Elżbieta Chabros, dr Renata Czarniecka, dr Dorota Trzcińska

                                                                                                         

 

JAK AKTYWNOŚĆ FIZYCZNA

WPŁYWA NA ZDROWIE TWOJEGO DZIECKA

 

Systematyczna aktywność ruchowa jest jednym z ważniejszych czynników pozwalającym zadbać o zdrowie. Rodzina pełni ogromną rolę w nauczeniu dzieci, jak być i pozostać aktywnym. Oznacza to, że osoby, które już w dzieciństwie aktywnie spędzały czas wolny, najprawdopodobniej będą brały czynny udział w rekreacji w okresie dorosłym. Kształtowanie nawyku systematycznej aktywności fizycznej i zaszczepienie w dziecku zamiłowania do ruchu będzie więc procentować w całym jego późniejszym życiu.

Czy wiesz, że…

Z opracowanej w latach 70. XX w. koncepcji czynników zdrowia (ryc. 1) wynika, że jego stan jest zależny od naszego stylu życia aż w 50%. Idea ta stworzyła podstawy do rozwoju promocji zdrowia. 

wykres-uwarunkowania zdrowia

Wykres. 1. Uwarunkowania zdrowia (wg Lalondea)

Wśród  najważniejszych korzyści wynikających dla zdrowia z uprawiania aktywności fizycznej wymienić można:

  • poprawę ogólnej sprawności fizycznej,
  • zwiększenie wydolności organizmu,
  • wpływ na wzrastanie i mineralizację kości oraz wartość szczytowej masy kostnej,
  • zmniejszenie ilości tkanki tłuszczowej bez utraty tkanki mięśniowej,
  • zwiększenie aktywności procesów metabolicznych, co pozwala na utrzymanie należnej masy ciała,
  • wzmocnienie siły mięśniowej i koordynacji ruchów, co przyczynia się do zachowania prawidłowej postawy ciała,
  • usprawnienie układu krążenia, polepszenie przepływu krwi w naczyniach krwionośnych całego organizmu,
  • zachowanie w granicach normy ciśnienia tętniczego krwi w spoczynku i obniżenie jego wartości w czasie wysiłku,
  • podwyższenie stężenia HDL–cholesterolu (tzw. dobrego cholesterolu, chroniącego organizm przed miażdżycą) i obniżenie stężenia LDL–cholesterolu (tzw. złego cholesterolu, miażdżycorodnego),
  • poprawę wykorzystania glukozy przez komórki,
  • poprawę sprawności układu oddechowego poprzez zwiększenie zdolności pochłaniania tlenu,
  • poprawę samopoczucia, zmniejszenie napięć i stresów,
  • poprawę ogólnego stanu zdrowia.

 

Czy wiesz, że…

Wartością rodzinnej aktywności ruchowej są nie tylko efekty zdrowotne, czy w przypadku rekreacji plenerowej kontakt z naturą, lecz przede wszystkim dobre samopoczucie psychofizyczne rodziców wynikające z satysfakcji i spędzania czasu wolnego w gronie rodzinnym.

AKTYWNOŚĆ FIZYCZNA W WIEKU SZKOLNYM

01.10.2013

 Autorzy: dr Dorota Trzcińska, dr Renata Czarniecka                                                                                                                                         

 

AKTYWNOŚĆ FIZYCZNA W WIEKU SZKOLNYM

Podstawą szkolnej aktywności ruchowej są lekcje wychowania fizycznego (wf), które w swoim założeniu mają wszechstronnie oddziaływać na rozwój ucznia. Głównym ich celem jest kształtowanie dbałości o ciało, czyli pożądanych postaw prozdrowotnych. Lekcje wf umożliwiają ponadto rozwijanie sprawności motorycznej, zdobywanie nowych i doskonalenie wcześniej poznanych umiejętności ruchowych oraz pogłębianie wiedzy z zakresu kultury fizycznej.

Rodzicu, mamy nadzieję, że tak jak my doceniasz rolę, jaką pełni wychowanie fizyczne w rozwoju Twojego dziecka. Pamiętaj, że systematyczne uczestnictwo w lekcjach wf (uzupełnione o udział w pozalekcyjnych i pozaszkolnych formach aktywności) jest najprostszym sposobem profilaktyki chorób cywilizacyjnych, takich jak nadwaga i otyłość, nowotwory, cukrzyca typu 2 czy dolegliwości bólowe kręgosłupa.

Niestety jakość szkolnego wychowania fizycznego jest wyraźnie zróżnicowana, nierzadko pozostawiając sporo do życzenia. Potwierdzają to zarówno obserwacje codziennej szkolnej rzeczywistości, jak i wyniki badań poświęconych tej problematyce. Mimo to uczniowie szkół podstawowych na ogół chętnie ćwiczą na lekcjach wychowania fizycznego. Problem frekwencji rozpoczyna się najczęściej w gimnazjum i dotyczy w głównej mierze dziewcząt. Wśród przyczyn unikania lekcji wf wymienia się często ograniczony dostęp do obiektów sportowych i bazy sanitarnej, system oceniania oparty głównie na wynikach prób sprawnościowych czy zawężony zakres realizowanych zajęć (np. niemal wyłącznie koszykówka).

Na wszystkich poziomach edukacyjnych istnieją jednak szkoły, które z powodzeniem uporały się z problemem niskiej frekwencji na lekcjach wychowania fizycznego. Wymaga to jednak zaangażowania i dobrej woli ze strony dyrekcji placówki, nauczycieli tego przedmiotu, rodziców oraz uczniów. Dlatego, drogi Rodzicu, nie zwalniaj swojego dziecka z lekcji wf bez istotnych ku temu przyczyn.